Obniżony nastrój, brak możliwości odczuwania przyjemności, pojawiające się zmęczenie przy wykonywaniu codziennych czynności to tylko podstawowe objawy depresji, których wystąpienie właściwie zawsze prowadzi do destabilizacji w codziennym funkcjonowaniu. Dlatego naturalnym pytaniem wydaje się być, co dalej, jeżeli już zachoruję. Pytanie, choć proste i w pełni zasadne, nastręcza wiele trudności, gdyż odpowiedź nie zawsze prowadzi do jednoznacznych wniosków. W artykule znajdziecie Państwo krótki opis tego jak depresja może przebiegać oraz jakie czynniki mogą mieć wpływ na obraz tejże choroby.

W momencie, gdy pojawi się pierwszy epizod depresyjny (a u około 75% chorych pojawia się on nagle), to choroba może rozwijać się w trzech kierunkach. Pierwsza droga to taka, gdzie osoba po ustąpieniu objawów z pierwszego epizodu już więcej nie zachoruje, niestety jednak dotyczy to zdecydowanie mniejszej części populacji chorych na depresję (szacuje się, że około 15% z 380 objętych badaniami osób nie zachorowało ponownie w ciągu 15 lat).

Najczęściej pierwszy raz chorują osoby pomiędzy 20 a 30 rokiem życia, około 50% – 60% po powrocie do zdrowia lub złagodzeniu dolegliwości doświadcza kolejnego nawrotu choroby w ciągu dwóch lat od ustąpienia objawów. Drugi kierunek postępowania depresji dotyczy tej właśnie grupy cierpiących osób. Dlatego również przeżyty epizod choroby uznaje się, jako podstawowy predykator nawrotu. 40% chorych doświadcza kolejnego epizodu w 11 -15 tygodni od ustąpienia objawów (badania na grupie osób, które zachorowały co najmniej trzy razy w życiu).Przeciętna liczba nawrotów choroby oscyluje od trzech do nawet dziesięciu w ciągu życia. Badania donoszą, że pacjenci z depresją nawracającą, którzy odstawili leki, w 70% doświadczyło kolejnego epizodu w ciągu 6 miesięcy.

Trzecia możliwość rozwoju sytuacji dotyczy około 10% chorujących. Są to osoby, u których występuje chroniczna depresja  lub zaburzenia dystymiczne, oznacza to brak remisji objawów choroby. Badania donoszą, że nawet w tej grupie chorych w dłuższym okresie czasu zauważono tendencję do ustępowania objawów.

Podstawową metodą walki z depresją są leki przeciwdepresyjne. Oszacowano, że około 50%-70% cierpiących na tę chorobę dobrze reaguje na leki. Badania wskazują również na czynniki znacząco obniżające skuteczność środków przeciwdepresyjnych, do nich zaliczono: objawy lękowe, uzależnienia, współistniejące choroby somatyczne, niskie poczucie jakości życia.

Czynnikami wpływającymi na długość utrzymywania się objawów depresyjnych są: stopień nasilenia choroby, duże nasilenie lęku, współwystępowanie zaburzeń lękowych, liczne wcześniejsze epizody choroby.

Kolejne nawroty oraz ich długość są źródłem cierpienia dla chorego oraz jego bliskich, z tego względu bardzo istotna jest właściwa oraz wczesna diagnostyka, opieka farmakologiczna oraz profilaktyka nawrotów.

Literatura cytowana:

Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10 (2000), Instytut Psychiatrii i Neurologii, Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne Vesalius, Kraków-Warszawa

Hallstrom C., McClure N, (2007), Odpowiedzi na pytania Depresja, Elsevier Urban & Partner, Wrocław

Hammen C., (2004), Depresja, GWP, Gdańsk

Seligman M.E.P., Walker E.F., Rosenhan D.L.,(2001), Psychopatologia, (rozdz.7), Zysk I S-ka, Poznań

Święcicki Ł.,(2010), Depresja, Zwykła Choroba?, Elsevier Urban & Partner, Wrocław

Jarema M., (2007), Depresja w praktyce lekarza rodzinnego. Wydawnictwo Termedia