Mak (Papaver somniferum album) jako podstawowy surowiec opium był znany Sumeryjczykom, Egipcjanom, Persom, Chińczykom i Hindusom. Jego ojczyzną było dorzecze Eufratu i Tygrysu. Tablice gliniane Sumeryjczyków sprzed 7 tysięcy lat i papirus z ok. 1550 r.p.n.e. zawierają wykaz 700 medykamentów stosowanych w państwie faraonów przeciwko różnym chorobom. Wśród nich jest wymienione opium. Sumeryjczycy już na 5 tysięcy lat przed naszą erą znali sposób otrzymywania i zażywania opium. Mak był uprawiany w Azji Mniejszej, Egipcie, Persji i w starożytnej Grecji. Staroegipskie papirusy podają, że ówcześni lekarze stosowali opium jako środek uśmierzający ból. Opium znane było w krajach basenu Morza Śródziemnego od wieków jako środek "zdolny powstrzymywać dzieci od zbyt silnego krzyku".
W Europie mak jest znany od ok. 4 tysięcy lat. Liczne wykopaliska archeologiczne świadczą o tym, że wiele lat przed naszą erą były znane uspakajające właściwości opium. Umieszczanie na starych wizerunkach maku razem z kłosami zbóż i ziół leczniczych świadczy o dużym szacunku dla tej rośliny. Grecki przyrodnik Teofrast(370-287) opisał, jak stosować sok z maku na różne choroby i dolegliwości; zalecał go również jako skuteczny środek przeciwko chorobom kobiecym . Homer (VIII w. p.n.e.) w IV księdze "Odysei" wspomina o napoju, "który znosi ból, kłótnie oraz daje zapomnienie krzywd". Opium było stosowane jako środek kojący bóle i kłopoty. Cezar Marek Aureliusz, którego lekarzem był Galen, należał do bardziej znanych narkomanów pijących codziennie miksturę opiumową. Jeszcze na przełomie XV i XVI w. Paracelsus zalecał preparat z opium pod nazwą Laudanum jako środek leczniczy - eliksir życia. Opium w ciągu wieków przyjmowało różne nazwy, m.in.: mekonin, diakodon, thebaicum, laudanum itp.
W Chinach zwyczaj palenia opium tak bardzo rozpowszechnił się w XVII w., że w 1729r. cesarz Yung Ching wydał pierwszy zakaz palenia i sprzedarzy opium. Chiny broniły się przed importem opium, który Anglicy przywozili z Indii. Historia zanotowała aż trzy wojny opiumowe, które miały miejsce w chinach w latach 1839-1860. Pomimo pozornego zwycięstwa Chińczycy byli zmuszenie zezwolić na ograniczony import opium, który wzrastał w bardzo szybkim tempie; z 40 tysięcy beczek w 1840r. do 180 tysięcy beczek 1886r. Liczba palaczy opium wzrosła z 2 milionów w 1858r. do 100, a nawet 120 milionów w 1878r. Dopiero w 1906r. brytyjczycy próbują ograniczyć "moralnie nieuzasadniony" handel opium, jednak Chińczycy już od dawna produkowali własne opium nawet mimo kary śmierci (tylko w 1934r. 263 przypadki)
Pochodne opium - morfina, kodeina i heroina - rozpoczęły swoją historię w XIX w. Dwa opiumowe alkaloidy - morfinę i kodeinę - wykryto w początkach XIX w. W 1804 r.  lekarz F. Sertuerner wyodrębnił morfinę; w 1832r. wyizolowano kodeinę.
Morfinizm rozwinął się bardzo szybko w XIX stuleciu i w pierwszej połowie XXw. W wyniku prowadzonych wojen w Europie i Stanach Zjednoczonych. Rannym w szpitalach bardzo często wówczas aplikowano morfinę jako środek przeciwbólowy. Wskutek zażywania morfiny wytworzyło się uzależnienie od tego środka, zwane morfomanią, albo chorobą wojskową. Jednak to nie zdyskredytowało na rynku innych narkotyków, takich jak laudanum i kodeina. Dowolnie mieszane z alkoholem stanowiły one dla pacjentów podstawowe składniki leczenia oficjalnej medycyny. Co gorsza, nadużywanie narkotyków pod koniec XIXw. porównywano do alkoholizmu i niektórzy lekarze polecali je jako mniej niebezpieczny środek zastępczy zamiast alkoholu.
W tym okresie nie było jeszcze restrykcji dotyczących sprzedaży i używania tych środków. Narkotyki można było stosunkowo łatwo nabyć i nie były one drogie.
Wykryty pod koniec XIXw. nowy środek narkotyczny, pochodna morfiny - heroina, była ostatnim etapem w historii odkryć środków opiumowych. Historia heroiny datuje się od 1874r. Chemik angielski C.R. Alder uzyskał ją na drodze syntezy w St. Marys Hospital w Londynie. Do 1890r. przeprowadzono wiele badań na zwierzętach i ludziach. W 1898r. farmaceuta H. Dresser nazwał wykryty związek heroiną i stwierdził, że jest ona dobrym środkiem na kaszel, zapalenie oskrzeli, gruźlicę, astmę. Stwierdził również, że heroina usuwa objawy morfinizmu. W tym samym roku niemiecka farmaceutyczna firma Bayer wprowadziła heroinę na rynek jako środek przeciwbólowy i uspakajający. Heroina wydawała się idealnym środkiem w leczeniu różnych chorób, zupełnie nie powodującym uzależnienia.
Chociaż heroina była umieszczona na liście leków w amerykańskiej farmakopei w latach 1910-1920, to jednak wkrótce powstała dyskusja na temat jej przydatności leczniczej. Ukazało się wiele publikacji wykazujących jej szkodliwość. W 1920 r. po zbadaniu problemu wycofano ją ze szpitali, a nieco później z leczenia. W Stanach Zjednoczonych od 1914 r. "Ustawa Harrisona" czyniła narkotyki środkiem nielegalnym, zakazywała ich używania, z wyjątkiem sytuacji, kiedy były one przepisane przez lekarza. W tym okresie Stany Zjednoczone miały już problemy związane z narkomanią, a nowe ustawy wcale nie zlikwidowały tego zjawiska. Zaczął się rozwijać czarny rynek, a wraz z nim powstał nowy problem - przestępczość z przyczyn narkomanii.
Ponownie popularność opiaty zyskały w latach 60-70 XX w., wraz z rozwojem młodzieżowych ruchów  kontestacyjnych, powszechnie zwane "hippie".
W Polsce lata 1975-77 były okresem rozpowszechnienia się narkomanii. Popularność zyskało tzw. "mleczko" - preparat uzyskiwany z maku lekarskiego rosnącego w naszym kraju, który jest zbliżony w działaniu do opium, a także przerobiona odpowiednio z tego materiału wysokoprocentowa heroina. Odkrycie "domowej" techniki wytwarzania "kompotu" (zwanego też "heroiną gdańską"),  uniezależniło w dużym stopniu polskich narkomanów od ryzykownych kontaktów z dostawcami zewnętrznymi.
Obecnie 90% światowej produkcji opium pochodzi z Afganistanu, gdzie jest głównym źródłem utrzymania miejscowych chłopów.
źródła:
https://hyperreal.info/
http://www.kryminalistyka.fr.pl/

Podaż i dostępność heroiny

Na rynku nielegalnych narkotyków w Europie oferowane są dwie formy importowanej heroiny: powszechnie dostępnej brązowej heroiny (w jej podstawowej postaci chemicznej) głównie z Afganistanu i białej heroiny (w postaci soli), która zazwyczaj pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej — choć ta forma narkotyku jest znacznie rzadsza (104). Ponadto niektóre opiaty są produkowane w Europie, są to głównie domowej produkcji wyroby z maku lekarskiego (np. słoma makowa, koncentrat maku ze zmiażdżonych łodyg lub makówek) wytwarzane w niektórych krajach wschodnioeuropejskich (np. Łotwa, Litwa).

Produkcja i handel

Heroina spożywana w Europie wytwarzana jest głównie w Afganistanie, który pozostaje wiodącym światowym dostawcą nielegalnego opium, następne miejsca zajmują Birma i Meksyk. W 2007 r. ponownie nastąpiło znaczne zwiększenie światowej produkcji opium (34%) i jej wielkość ocenia się na 8 870 ton, głównie w wyniku wzrostu produkcji afgańskiej, którą szacuje się na 8 200 ton. W rezultacie w 2007 r., przy szacowanej wielkości rzędu 733 ton, globalna potencjalna produkcja heroiny osiągnęła rekordowy poziom (UNODC, 2007). Rosnąca liczba laboratoriów likwidowanych w Afganistanie w ciągu kilku ostatnich lat wskazuje, że coraz częściej opium jest przekształcane w morfinę lub heroinę właśnie w tym kraju. Jednakże duże konfiskaty morfiny w krajach sąsiednich (Pakistan, Iran) świadczą o tym, że przetwarzanie na znaczną skalę odbywa się również poza Afganistanem (CND, 2008; UNODC, 2007).
Heroina sprowadzana jest do Europy dwoma głównymi szlakami handlowymi: ważnym historycznie szlakiem bałkańskim i kilkoma jego odnogami, po przejściu tranzytem przez Pakistan, Iran i Turcję oraz coraz częściej wykorzystywanym „szlakiem północnym” przez Azję Środkową i Federację Rosyjską (wykres 6). W przypadku heroiny informowano o drugorzędnych szlakach handlowych wiodących z Azji Południowo-Wschodniej, na przykład bezpośrednio z Pakistanu do Europy (Wielka Brytania), lecz również przez Pakistan oraz kraje Bliskiego Wschodu i Afryki na nielegalne rynki w Europie i Ameryce Północnej (INCB, 2008a; Europol, 2008; UNODC, 2007; WCO, 2007). Heroina z Azji Południowo-Wschodniej jest również przemycana do Europy przez Azję Południową (Bangladesz) (INCB, 2008a). W Unii Europejskiej — Holandia i w mniejszym stopniu Belgia, odgrywają ważną rolę jako wtórne węzły dystrybucyjne (Europol, 2008).

Czystość i cena

W 2006 r. w większości krajów objętych raportem, typowa czystość brązowej heroiny wahała się w granicach 15-25%, chociaż wartości poniżej 10% zgłoszono w Grecji, Francji i Austrii, a wyższe — na Malcie (31%), w Turcji (36%) i Wielkiej Brytanii (43%). Typowa czystość białej heroiny była generalnie wyższa (45-70%) w niewielu europejskich krajach zgłaszających dane (106).
W 2006 r. cena detaliczna brązowej heroiny wahała się od 14,5 euro za gram w Turcji do 110 euro za gram w Szwecji, przy czym większość krajów europejskich podawała typowe ceny wynoszące 30-45 euro za gram. Cenę białej heroiny podały tylko nieliczne kraje europejskie i wahała się w granicach 27-110 euro za gram. W latach 2001-2006, cena detaliczna brązowej heroiny spadła w większości z 13 krajów informujących o tendencjach czasowych, pomimo że w 2006 r. w Polsce wystąpiły oznaki wzrostu ceny tego narkotyku.

Źródło: http://ar2006.emcdda.europa.eu/pl/page010-pl.html

Drogi Podania:

Heroina jest stosowana dożylnie, do nosa w postaci tabaczki lub palona (wdychanie oparów podgrzewanej heroiny). Ostatnia droga podania do ustroju nazywa się chasing the dragon.